Na albumie zatytułowanym „Gajcy!” polscy muzycy rockowi przedstawili swoje interpretacje wierszy Tadeusza Gajcego. W nagraniach udział wzięli znani artyści (Kazik Staszewski, Lech Janerka, Dezerter, Made In Poland, Agressiva 69) oraz debiutanci (Żywiołak, Katarzyna Cicha). Częścią projektu Gajcy! był także koncert Pamiętamy’ 44, który odbył się w Muzeum Powstania Warszawskiego w 65. rocznicę wybuchu Powstania. Płyta w zamierzeniu wydawców jest hołdem dla Tadeusza Gajcego, poety, żołnierza AK, który do Powstania Warszawskiego zgłosił się na ochotnika i zginął na ulicy Przejazd, jako nieuzbrojony wartownik. W konspiracyjnych wydawnictwach wydał dwa tomiki wierszy: Widma i Grom powszedni. Tyle oficjalnych komunikatów. Większość mediów nie zająknęła się o Sztuce i Narodzie (którego Gajcy był współtwórcą i ostatnim redaktorem), Konfederacji Narodu i narodowym zaangażowaniu Gajcego. Zapewne dla większości wykonawców ten fakt nadal pozostaje nieznany. Ironią losu jest, że wielu muzyków zaangażowanych w kampanię przeciwko narodowcom, wykonuje utwory nacjonalisty.
GS

Od wielu lat do badań społecznych nad krajami trzeciego świata i ich mieszkańcami używa się teorii postkolonialnej, dzięki której próbuje się wyjaśnić chociażby niepowodzenie reform społeczno-gospodarczych w większości państw afrykańskich, tudzież fascynację zachodnią popkulturą w wielu postkolonialnych regionach świata.

W kanadyjskim filmie z 1995 roku „Kissinger i Nixon” przywódca północnego Wietnamu w przeddzień podpisania porozumienia pokojowego, korzystnego dla niego, rzuca wściekły projektem umowy i krzyczy „To skandal! Nawet kolonialiści się tak nie zachowywali” – mając na myśli Amerykanów i ich podejście, w tym wypadku dla niego korzystne. czytaj dalej